Ana içeriğe atla

Büyük Veri

 


Yüzyıllardır hep aynı tuzaklara düşüyoruz. Yararımıza geliştirildiğini düşündüğümüz sistemlerin gerçekte uyruklaştırılmamıza hizmet ettiğini göremiyoruz. Günümüzde teknoloji ve dijitalleşmenin hızla ilerlemesiyle birlikte yaşamlarımızın birçok alanı, görünmez ama güçlü bir kontrol altında şekilleniyor. Özellikle İnternet, cep telefonları ve kredi kartlarının yaygın kullanımı, her birimizin birer veri kaynağına dönüşmesine neden oldu. Büyük veri, yani #büyükveri (#bigdata), bu noktada devreye giriyor ve bireylerin günlük yaşamlarına dair topladığı bilgilerle devasa bir veri havuzu oluşturuyor.


Bu süreçte, yaşamlarımızı, ilişkilerimizi, sevgimizi ve hatta hastalıklarımızı bile araçsallaştırmış durumdayız. Teknolojik cihazlar ve dijital platformlar aracılığıyla sürekli veri üretiyoruz. Örneğin, attığımız her adım, yaptığımız her alışveriş, izlediğimiz her video, ziyaret ettiğimiz her web sitesi, sosyal medya paylaşımlarımız ve hatta sağlık uygulamaları üzerinden elde edilen veriler, büyük veri havuzuna katkı sağlıyor. Bu veriler, şirketler ve kuruluşlar tarafından analiz edilerek pazarlama stratejileri oluşturmak, ürün ve hizmetleri kişiselleştirmek, tüketici davranışlarını tahmin etmek ve hatta politik kampanyalar yürütmek için kullanılıyor.

Bu durumda, bireyler olarak bizler, sadece kendi ihtiyaçlarımızı karşılamak için değil, aynı zamanda büyük şirketlerin ve dolayısıyla onların sahiplerinin zenginleşmesi için de çalışıyor ve nefes alıyoruz. Dijital platformlarda geçirdiğimiz zaman ve yaptığımız işlemler, bu şirketlerin daha fazla kazanç elde etmesine olanak tanıyor. Özellikle kişisel verilerimizin işlenmesi ve analiz edilmesiyle birlikte, tüketici davranışlarımızın yönlendirilmesi mümkün hale geliyor. Örneğin, sosyal medya platformlarında beğendiğimiz gönderiler veya alışveriş yaptığımız siteler, cep telefonlarımıza indirdiğimiz uygulamalar bize özel reklamların karşımıza çıkmasını sağlıyor. Böylece, farkında olmadan tüketime yönlendiriliyor, doğanın katledilmesine, kaynakların kişisel çıkarlar için talan edilmesine hizmet ediyoruz.

Bu araçsallaştırma süreci, aynı zamanda mahremiyet ve kişisel güvenlik konularında da önemli riskler barındırıyor. Kişisel verilerimizin kimler tarafından ve ne amaçla kullanıldığını kontrol etmek çoğu zaman mümkün olmuyor. Bu durum, bireylerin dijital izlerinin izlenmesi ve potansiyel olarak kötü niyetli kişiler veya kuruluşlar tarafından kullanılabilmesi riskini doğuruyor.

Sonuç olarak, büyük veri çağında yaşıyor olmak, hayatlarımızın her anının veri olarak değerlendirildiği ve bu verilerin çeşitli amaçlarla kullanıldığı bir dünyada var olmayı ifade ediyor.  Kendi ihtiyaçlarımız için kullandığımız teknolojiler, aslında bizim duyarsızlığımız nedeniyle oluşan yasal ve anayasal boşluklardan yararlanan büyük şirketlerinin ve onların sahiplerinin çıkarlarına hizmet ediyor. Bu nedenle, dijital dünyada daha bilinçli hareket etmek, sivil toplum kuruluşlarında örgütlenerek bu gelişmelerin ortaya çıkaracağı tehlikeler hakkında farkındalık yaratmak,  mahremiyetimizi ve yasalar tarafından güvenceye alınmış olan özel hayatımızı korumak adına önemli bir adım olacaktır. 

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

İki Kez Sürülmüş Halkın Sessizliği: Karamanoğullarının ve Mübadelenin Hafızası

  Bu hikâye benim için bir tarih anlatısı değil; bilinçdışımda   fısıltıyla konuşulan bir hafıza . Anne tarafım Girit’ten, baba tarafım Kavala’dan bu topraklara savrulmuş. Anneannem, Girit’te bir Rum ilkokulunda öğretmenlik yaparken, annesiyle birlikte bir sabah “gitmek zorundasınız” denilerek Anadolu’ya gönderilmiş. Dedem, Girit’ten çıkan 5 kardeşten biri.   Dedemle anneannem yıllarca kendi aralarında Rumca konuştular; o dil, ne tamamen geçmişti ne de bu topraklara aitti —tıpkı onların kalbi gibi. Baba tarafım Kavala’dan İzmir Menemen’e geldi. Toprakla tutunmaya çalışan, yoksul ama inatçı bir hayattı bu. Beş kardeşten yalnızca babam üniversite okuyabildi; diğerleri, göçün bıraktığı yoksulluğu sessizce omuzladı.Ben, iki yakadan gelen bu insanların çocuğuyum, yerinden edilmişliğin çocukları. Bu yazı, işte o yüzden yalnızca Karamanlıların, Giritlilerin, Kavala göçmenlerinin değil; iki kez sürülmüş, iki kez susmuş insanların hikâyesidir.   “Yel eser Karaman’da...

Enkazdan İlham Devşirmek: Modern Kariyer Yalanları ve "Başarılı" İflaslar

  Bu yazıyı dışarıdan bakan bir gözlemci ya da kulaktan dolma bilgilerle konuşan bir eleştirmen olarak yazmıyorum. Bahsettiğim o masalarda oturdum; aynı projelerde ter döktüm, hangi uyarının hangi ego duvarına çarptığını, hangi hataların bile bile örtbas edildiğini yakından izledim. İsim verebilir miyim? Hem de çok rahat. Ama derdim şahıslarla değil. Zira bu çağda hedef göstermek en kolay, sistemi anlamak ise en zor olanı. Asıl meselemiz sadece ekonomik başarısızlıklar değil; asıl mesele, başarısızlığın nasıl olup da bir başarı hikâyesine dönüştürülebildiği. Yıllarca o koltukları liyakatle değil, ilişki ağlarıyla işgal edenlerin; yetkinlikleri sorgulanırken nasıl olup da vazgeçilmez kılındıklarını konuşmalıyız. Bu, hafızası silinmiş bir sistemin, arkasında enkaz bırakanları ısrarla ödüllendirme hikâyesidir. Yüzü Kızarmayan "Başarı" Öyküleri En garibi de bu kişilerin, yarattıkları yıkımın tozları henüz yere inmemişken, hiçbir şey olmamış gibi sosyal mecralarda boy gös...

Kötülük mü Yoksa İyilik mi Daha Bulaşıcı?

Artık biliyorum: Kötülük, iyilikten çok daha bulaşıcı. Hem de sessiz, sinsi bir illet gibi... Tıpkı karanlık bir sis gibi, sinsice sızıyor, fark edilmeden insanların ruhuna işliyor. Ve insanlar, geçmişte maruz kaldıkları kötülükleri, travmaları farkında olmadan gelecekteki ilişkilerine taşıyor. Öfke, hayal kırıklığı, ihanet... Bunlar yalnızca bir anıya dönüşüp silinmiyor; belleğin kuytu köşelerinde birikiyor, zamanla kişiliğin dokusuna siniyor. Davranışlara kök salıyor, söylemlere işliyor, hatta sessizliklerin rengine bürünüyor. Freud’un o çarpıcı tespiti tam bu noktada yankılanıyor: ''Bastırılan asla yok olmuyor; yalnızca şekil değiştirip, en beklenmedik anda, çoğu zaman da en acımasız haliyle geri dönüyor.'' Bu döngünün sonucu ise korkunç: Özgüvenin erimesi, insanlara duyulan güvenin çöküşü... Bir zamanlar öfkeyle lanetlenen davranışlar, farkında olunmadan içselleşiyor ve masum insanların üzerine yöneliyor. Sevgiye aç kalanlar, zamanla sevgiyi iten bir zırha bürünüy...