Son yıllarda yazdıklarıma verilen tepkilerden, sofra tartışmalarında yapılan yorum ve sentezlerden çıkardığım en sarsıcı sonuç şu oldu: Aynı dili konuşuyor gibi görünsek de, kelimeler ortak bir anlam dünyası kuramıyor. Aynı cümle, farklı zihinlerde bambaşka duygular, korkular ve anlamlar doğuruyor. Kavramlar aynı çağrışımları üretmiyor. Olgular bile herkesin zihninde başka bir biçime bürünüyor. Öyle ki, birinin “özgürlük” dediği şeyi diğeri tehdit olarak algılıyor. Birinin “adalet” dediğine başkası intikam diyor.Çünkü insanlar çoğu zaman anlatılanları dinlemiyor; kendi geçmişlerini, korkularını, ideolojik kalıplarını ve bilinçdışlarını dinliyor. Evet,çok acı ama kimse kimseyi anlamıyor. Belki de bu yüzden modern insanın en büyük trajedisi anlaştığını sanmasıdır. Belki de bütün ilişkilerin, bütün kavgaların, bütün aşkların ve bütün yalnızlıkların merkezinde bu vardır: “Beni biri gerçekten anlasın.” Ama acı gerçek şudur; kimse kimseyi gerçekten anlayamaz....
Modern dünyanın ailede, okulda ve iş yerinde bize fısıldadığı en güçlü söylem şu: “Başarılı olmak istiyorsan, diğerlerinden daha iyi olmalısın.” İlk bakışta masum, hatta motive edici görünen bu cümle; aslında hayatın her hücresine sızan derin bir rekabet kültürünün özeti. Bu kültür sadece eğitim sistemiyle sınırlı kalmıyor; iş hayatından sosyal ilişkilere, ekonomiden bireysel psikolojiye kadar uzanan geniş bir alanda insanı insana yabancılaştıran bir düzen inşa ediyor. Eğitimle başlayan bu süreçte çocuklara, birlikte başarmanın değil, "tek başına" öne çıkmanın kutsal olduğu öğretiliyor. Dayanışma bir kenara itilirken, yardımlaşma neredeyse bir “zayıflık” gibi algılanıyor. Ancak asıl tehlike, bu zihniyetin okul duvarlarını aşarak bireyin tüm yaşamını belirleyen bir dünya görüşüne dönüşmesidir. Gündelik yaşamda bunun somut yansımalarını her an görüyoruz: İş Hayatında: Ortak hedef için çalışan ekip arkadaşları, birbirinin açığını kollayan rakiplere dönüşüyor. Bilgi ...